Trwają badania, które mogą przynieść przełom m.in. w medycynie
Badania dotyczą nanotechnologii, czyli modelowaniem i łączeniem cząsteczek w struktury. W komorze próżniowej w podziemiach bolesławieckiego Stomadentu odbywają się procesy zmieniające strukturę wody czy metalu. To, co udało się osiągnąć w tym laboratorium, to modelowanie różnych struktur materiałów twardych i płynnych poprzez oddziaływanie na nie rezonansem wywołanym w reaktorze niskotemperaturowej plazmy.
- Taki proces pozwala na przykład na zmianę właściwości pewnych metali - mówi Zdzisław Oszczęda, prezes zarządu Nanolaboratory Nantes. - Bez procesów utwardzania, hartowania czy innego rodzaju obróbki można przestawić elektrony w strukturze, czyli zmieniać siatkę krystaliczną. Dzięki temu osiągamy inne właściwości tego samego materiału- wyjaśnia. Można w ten sposób na przykład zwiększyć twardość i wytrzymałość diamentów technicznych, a nawet usunąć z nich skazy, naprawiając strukturę. Stosunkowo niewielkimi energiami naukowcy z Białorusi pracujący w Nanolaboratory Nantes mogą modelować strukturę materiałów, zmieniać ich właściwości wytrzymałościowe, na przykład stali, różnych stopów metali, ceramiki, czy nawet diamentów. Takie procesy można wykorzystać w przemyśle chemicznym, metalurgicznymj, medycynie i w wielu innych dziedzinach. - Potrafimy rezonansem, który wywołujemy, zmienić strukturę wody, upodabniając ją do tej sprzed milionów lat - zachwala wyniki Zdzisław Oszczęda.
Nad nanotechnologią pracują naukowcy z Białorusi, którzy zarazili Zdzisława Oszczędę swoimi planami. Są przekonani o wartości swoich pomysłów. - W stosunku do naszej wody z kranów, ta woda zamarza przy temperaturze minus 60-70 stopni, ma inne napięcie powierzchniowe, mniejszą przewodność elektryczną i szereg innych właściwości - mówi Igor Davidzenko, ekspert Nano-laboratory Nantes.
Aż 40 proc. mieszkańców zielonogórskiego Jędrzychowa i Chynowa wciąż nie jest podłączonych do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Straż miejska grozi mandatami, a radni proponują mieszkańcom dotacje
Nowa sieć kanalizacyjna na Jędrzychowie ma już 10 lat. Mimo to nie podłączyło się do niej wciąż 40 proc. mieszkańców. Podobnie jest w innej dzielnicy - na Chynowie.
- Ci ludzie łamią prawo. Przecież uchwała rady miasta jasno mówi, że mieszkańcy mają obowiązek podłączenia się do sieci miejskiej. Zwolnieni są jedynie ci, którzy mają własne przydomowe oczyszczalnie - przypomina radny lewicy Edward Markiewicz. - Dlaczego w historii Zielonej Góry nikt nie podjął żadnych kroków, aby wyegzekwować od mieszkańców podłączenie do sieci? Dlaczego nie karze się tych osób grzywnami? - pytał Markiewicz na ostatniej sesji rady miasta w ratuszu. Wypominał prezydentowi miasta, że powinien wydawać decyzje administracyjne, ale z tego nie korzysta.
Nie kanalizują, bo drogo
Podłączenie do sieci kosztuje. - Nawet kilka tysięcy złotych. Wodociągi zdzierają, więc ludzie nie płacą - mówi jeden z mieszkańców Jędrzychowa.
Podobne opinie znajdują posłuch u radnych. - Dla mieszkańca jednorazowe wydanie takich pieniędzy jest nierealne. Może i mieszkańcy chcieliby się podłączyć do sieci miejskiej, ale ich zwyczajnie na to nie stać - twierdzi Piotr Barczak, radny PiS. W ratuszu zaproponował rozwiązanie. Otóż miasto mogłoby postępować identycznie jak w tzw. zadaniach wspólnych. Gdy np. spółdzielnia mieszkaniowa lub parafia buduje chodnik, miasto opłaca połowę kosztów.
Jednak Ian Crowther, szef Wydziału Środowiskowego i Przemysłowego w WFS mówi, że jest to możliwe. Wyjaśnia, iż próby bezprzewodowej komunikacji w wodzie prowadzono w latach 70. i 80. ubiegłego wieku. Wówczas dysponowano technologiami analogowymi, przetwarzanie sygnałów było niezadowalające, więc próby zarzucono. Upowszechniło się przekonanie, że tego typu łączność nie jest możliwa. Jednak, jak zauważa Crowther, czysta woda jest izolatorem, którego przenikalność magnetyczna wynosi około 1, a przenikalność elektryczna 80. Możliwa jest więc transmisja fal radiowych o częstotliwości mniejszej niż 1 MHz. WFS nie wynalazło żadnej nowej technologii. Firma wykorzystała już istniejące technologie do zbudowania urządzeń, które pozwalają na opłacalne bezprzewodowe komunikowanie się w w wodzie.
Jednym z nich jest Seathooth, który korzysta z częstotliwości 100-200 kHz i umożliwia transmisję danych z prędkością 100 Kbps na odległość 10 metrów. Crowther mówi, że zwiększenie częstotliwości pracy urządzenia pozwoli na osiągnięcie prędkości 1 Mb/s, a w przyszłości niewykluczona jest prędkość transmisji rzędu 10 megabitów na sekundę.
