Takiego zdania jest Peter Gleick z Pacific Institute.
Ekspert dodaje, że w rejonach, w których występuje deficyt wody, jak np. Kalifornia czy Chiny, wprowadzenie bardziej efektywnego zarządzania wodą może przynieść więcej korzyści niż wymiana tradycyjnych żarówek na ich energooszczędne odpowiedniki.
Jako potwierdzenie swoich tez Gleick podaje przykład transportu, przechowywania i uzdatniania wody w Kalifornii. Działania te odpowiadają za 19 proc. zużycia energii w tym stanie.
Ekspert apeluje więc do władz, by usprawniły infrastrukturę związaną z wodą, np. wprowadzając oszczędne toalety i bardziej efektywne systemy irygacyjne.
Odżelazianie wody w większości stacji wodociągowych polega na jej napowietrzeniu, a następnie przefiltrowaniu przez materiał porowaty. W wyniku napowietrzenia związki żelaza dwuwartościowego [np. Fe(HC03)2] zostają utleniane do wodorotlenku żelazowego, którego rozpuszczalność jest ok. 1000 razy mniejsza. Mniejsza rozpuszczalność skutkuje powstawaniem osadu Fe(OH)3, który oddzielany jest od wody w procesie filtracji.
Klasyczny sposób filtracji polega na przepuszczaniu wody przez złoże piaskowe, piroluzytowe, antracytowe i inne przy zachowaniu kierunku przepływu „z góry do dołu". Wówczas wytrącany wodorotlenek żelaza zatrzymuje się w przestrzeniach międzyziarnistych złoża lub na powierzchni ziaren złoża, obniżając stężenie żelaza w filtracie.
Optymalizacja w fazie projektowania dotyczy wyboru struktury systemu, jego parametrów technologicznych i konstrukcyjnych oraz opiera się na prognozowaniu działania tego systemu przy uwzględnieniu zakłóceń zewnętrznych i wewnętrznych, głównie zmienności składu i temperatury wody, czystości stosowanych reagentów, stanu urządzeń i obiektów zakładu. Sterowanie złożonymi systemami uzdatniania wody jest realizowane w układzie wielowarstwowym, zgodnie z zasadą hierarchiczności, przy założeniu wielowymiarowości ich procesów jednostkowych. Dobór struktury systemu sterowania optymalnego jest przedmiotem interpretacji metodycznych nad sformułowaniem tego problemu i podlega każdorazowej weryfikacji. Sterowanie takie, realizujące optymalizację dynamiczną, polega na ciągłym dostosowywaniu zmiennych sterujących systemu do ich wartości optymalnych, uzależnionych od zbioru i poziomu działających zakłóceń. Rzadko stosuje się pełne optymalne stochastyczne sterowanie w zakładach wodociągowych, jednak zarówno budowa coraz większych zakładów uzdatniania wody, jak i wzrost zanieczyszczenia prowadzi do poszukiwania rozwiązań najlepszych, będących przedmiotem sterowania i optymalizacji. Stosowana obecnie najczęściej metoda eksploatacji zakładów uzdatniania wody nie wymaga dużego stopnia formalizacji strategii sterowania, ponieważ decyzje o zmianie reżimu technologicznego uzdatniania wody podejmowane są przez zespoły wykwalifikowanych specjalistów, na podstawie wyników analizy chemicznej, bakteriologicznej i badań technologicznych. Zmiany jakościowe i ilościowe składu wód użytkowych (w prognozach dla potrzeb eksploatacji technologii uzdatniania) przyjęto aproksymować w postaci szeregu następujących po sobie stanów ustalonych lub quasi-ustalonych, o tak dobranych przedziałach czasowych, aby wewnątrz nich zmiany te można było pominąć. Zasadniczy fragment struktury zdecydowanej większości współczesnych syste
