-
Barwniki azowe można łatwo i tanio usuwać ze ścieków komunalnych, po czym ponownie wykorzystywać do barwienia np. plastików. Nowo opracowana technologia może znacząco obniżyć stężenie barwników azowych zawartych w ściekach, które stanowią niebezpieczny dla zdrowia ludzi składnik odpadów komunalnych - donosi "Journal of Materials Chemistry".
Rocznie, około 10 000 barwników wytwarzanych jest w łącznej masie przekraczającej 700 000 ton!
Największą część - bo około 70 procent - stanowią barwniki azowe. Niestety podczas procesu produkcyjnego (np. barwienia tkanin), nawet 15 procent barwników nie ulega związaniu z barwioną powierzchnią i wraz ze ściekami trafia do środowiska.
Dotychczasowe techniki służące do neutralizacji barwników azowych zawartych w ściekach komunalnych były mało wydajne lub bardzo drogie, przez co nie były powszechnie stosowane.
Naukowcy z Tongji University (Chiny) opracowali dość prostą i tanią metodę, która pozwala na usunięcie nawet 98 procent barwników azowych zanieczyszczających ścieki.
Nowa metoda wykorzystuje dwa powszechnie dostępne związki chemiczne - węglan sodu oraz chlorek wapnia - które stosowane są do wyłapywania ze ścieków związków azowych (zarówno o charakterze anionów, jak i kationów). Dodając do ścieków zanieczyszczonych barwnikami azowymi węglan sodu oraz chlorek wapnia, wymusza się utworzenie hybrydowego osadu organiczno-nieorganicznego powstałego z połączenia węglanów oraz chlorków z barwnikami azowymi.
-
Jeszcze do niedawna pojęcie „szarej wody” tak naprawdę nie kojarzyło się z niczym pozytywnym. Szara woda to był synonim ścieków, bezużytecznych i szkodliwych, których należało się pozbyć. Ale nie tak prędko. Spróbujmy zastanowić się nad problemem ścieków. Czy wszystkie są bezużyteczne? Proces oczyszczania ścieków można podzielić na kilka etapów. Począwszy od mechanicznego oddzielania i filtrowania poprzez biologiczne oczyszczanie i oddzielanie osadów i odprowadzanie oczyszczonej wody do rzek lub innych zbiorników wodnych. Takim procesom poddawane są wszystkie ścieki z naszego gospodarstwa domowego, ale czy aby wszystkie nasze ścieki muszą być oczyszczane w ten sposób? Spróbujmy spojrzeć na problem ścieków z naszego domu jako na surowce wtórne. Przecież segregujemy, a przynajmniej powinniśmy, papier, szkło, plastik, złom. Czemu nie potraktować naszej wody odpadowej też w ten sposób. Zastanówmy się nad segregacją naszych ścieków.
Czy woda po naszym porannym prysznicu powinna być oczyszczana w ten sam sposób co woda z fekaliami z naszej toalety? Orientacyjne zużycie wody w naszym domu przedstawia się następująco: Mycie (prysznic, kąpiel) – 35% Spłukiwanie toalet – 30% Pranie – 20% Zmywanie i spożycie – 10% Sprzątanie – 5% Na pierwszy rzut oka widać, że mycie i pranie to około 55% naszego globalnego zużycia, a drugim, dość ważkim miejscem zużycia wody, są spłuczki toalet – 30%. Postawmy sobie pytanie o celowość napełniania spłuczek toaletowych wodą, która pod względem czystości jest sklasyfikowana jako PITNA !!!. Jest w tym sens? Ewidentny brak sensu w spłukiwaniu toalet wodą, która nadaje się do bezpośredniego spożycia był pierwszym etapem do stworzenia naszego SYSTEMU RECYKLINGU SZAREJ WODY.
-
Zamiast wyznaczania standardów emisji ścieków komunalnych rząd będzie sprzedawał pozwolenia na emisje. Zdaniem wiceministra rozwoju regionalnego takie rozwiązanie pomoże w osiągnięciu celów ekologicznych, które Polska zobowiązała się spełnić wstępując do Unii Europejskiej.
Podczas IV Kongresu Wodociągowców Polskich wiceminister ostrzegał, że redukcja zanieczyszczeń wynikająca z realizacji planu gospodarowania wodami jest obowiązkiem nałożonym przez Komisję Europejską i w przypadku braku wywiązania się z tego zadania grożą poważne konsekwencje finansowe.
Według Mikuły dobrym rozwiązaniem będzie wprowadzenie do obszaru gospodarowania wodami mechanizmów rynkowych, w ramach których rząd zamiast wyznaczać standardy emisji miałby sprzedawać i przyznawać pozwolenia na emisje w zależności od całkowitej ilości tolerowanego ładunku zanieczyszczeń.
Takie pozwolenia w następnej kolejności miałyby być sprzedawane i nabywane na rynku, podobnie jak ma to już miejsce w przypadku handlu emisjami CO2.
-
W układzie województw w I kwartale 2008 roku
-
Emulsje względnie ścieki zawierające emulsje występują w przemyśle przede wszystkim przy dwóch procesach roboczych
1. Przy wytwarzaniu za pomocą obróbki wiórowej oraz obróbki plastycznej. Tam stosuje się emulsje przy wierceniu, cieciu, szlifowaniu, ciągnieniu i walcowaniu. Mają one za zadanie jednoczesne chłodzenie i smarowanie.
2. Przy oczyszczaniu powierzchni z przyległych do niej olejów i tłuszczów za pomocą wodnych
roztworów do odtłuszczania i czyszczenia. Do tej grupy zaliczyć można również wody użyte
do mycia pojazdów ulicznych i szynowych (autobusów, samochodów ciężarowych, tramwajów, wagonów metra, pociągów) oraz samolotów, jak również ich zespołów (podwozi, silników,
hamulców, przekładni itp.)
Przy wszystkich, wyszczególnionych wyżej zastosowaniach powstają emulsje oleju w wodzie.
-
Nowy, porowaty materiał potrafi wchłaniać metale ciężkie z cieczy jak gąbka - poinformowali o wynikach swoich badań amerykańscy naukowcy w czwartek. Materiał ten może znaleźć zastosowanie w usuwaniu takich związków jak rtęć czy ołów z wody.
Materiał jest w formie aerożelu o budowie "stałej" piany, w której większość substancji płynnych została zastąpiona przez gaz.
"To co stworzyliśmy, to nowy rodzaj aerożelu zbudowanego z tych samych materiałów które są stosowane w półprzewodnikach" - poinformował Mercouri Kanatzidis, amerykański badacz związany m.in z Northwestern University w Illinois.
-
Pierwszy, znany od ponad 5000 lat detergent, to mydło. Najpierw używano go do prania i przemywania ran. Dopiero w II w n.e. zaczęto używać mydła do mycia. Za pomocą mydła walczono z brudem przez następne wieki, aż w 1916 roku, niemiecki chemik Fritz Gunther opracował formułę pierwszego współczesnego detergentu. Ze względu na jego żrący charakter, znalazł on zastosowanie tylko w przemyśle. Na pierwszy łagodny dla skóry człowieka detergent trzeba było poczekać do 1933 roku.
Detergenty w różny sposób działają na brud: mogą zachowywać się jak tzw. surfaktanty, mogą zmieniać pH powierzchni cieczy i w ten sposób zrywać wiązania wodorowe brudu z powierzchnią albo powodować rozkład substancji tworzącej brud. Mogą także obniżyć twardość wody i w ten sposób poprawić tzw. zwilżalność powierzchni, mogą rozkładać brud przez utlenianie albo katalizować proces rozkładu. Inne mogą działać pianotwórczo i w ten sposób zwiększać powierzchnię styku brudu ze środkiem myjącym.
-
W grudniu 2005 r. Komisja Europejska przyznała 150,4 mln euro z Funduszu Spójności na rozbudowę i modernizację sieci wodno- kanalizacyjnych w 22 gminach leżących w dorzeczu Parsęty. Koszt kwalifikowany oszacowano na 177 mln euro. Unijna dotacja wyniosła 85%.
Inwestycja zakończy się w 2010 r. Kompleksowo rozwiąże kwestie gospodarki wodno- ściekowej, pozwoli osiągnąć europejskie standardy i normy w sferze ochrony środowiska w dorzeczu Parsęty. Do historii przeszły kontrowersje i dyskusje związane z ustalaniem beneficjentów projektu. Ostatecznie jest ich czterech: spółki komunalne z Białogardu, Kołobrzegu i Szczecinka oraz ZMiGDP – beneficjent pomocy technicznej, podmiot odpowiedzialny za koordynację i monitoring przedsięwzięcia. Zakres rzeczowy projektu podzielono na 37 kontraktów – 32 na roboty budowlane (w tym 6 wg Czerwonej książki FIDIC) oraz 5 na usługi. Przedsięwzięcie obejmuje budowę 926 km sieci wodociągowej, 1380 km sieci kanalizacyjnej, 1140 pompowni ścieków. Przewidziano w nim również budowę 2 oczyszczalni oraz modernizację10 i likwidację 18 – niespełniających wymogów unijnych. W przypadku uzdatniania wody – do modernizacji wskazano 69 stacji, zaś do likwidacji – 12.
